خاك انداز

تولد يك سالگي

خاك انداز — Fri, 15 Aug 2008 19:51:00 GMT

دوباره سلام.

يه چند وقتي بود که پيدامون نبود.آخه دوتامون مشهد بوديم، يکي مون مکه.جاتون تو هردو جا خيلي خالي بود.حالام که برگشتيم چند تا مناسبت داريم:

اولا تولد امام زمان مبارک...

دوما تولد ما مبارک...

آره ديگه خاك انداز يه سال شد.

اينجور وقتا مي گن مي بيني عمر چقد زود مي گذره؟!! ما هم يک ساله شديم و کم کم داريم به حرف زدن ميفتيم.

ديگه چي؟؟!! بايد از چند تا دوست قديمي هم ياد کنيم. اولين هايي که به خاطر اين وبلاگ باهاشون آشنا شديم:

گل سرخ، گل ياس، پوتين خاکي، خودنوشت، پشت خطي، لب گزه و ...از همشون به خاطر همه چيز متشكريم.

براي ما که سرتاسرش خاطره س. مخصوصا روزهاي راه اندازي وبلاگ و تا صبح بيدار موندن و...

و کلام آخر:

اي روز آفتابي!

اي مثل چشم هاي خدا آبي!

اي روز آمدن!

اي مثل روز، آمدنت روشن!

اين روزها که مي گذرد، هر روز

در انتظار آمدنت هستم!

اما

با من بگو که آيا، من نيز

در روزگار آمدنت هستم؟

قيصر امين پور

دو تا چشم سياه داري بازم نمي بيني؟!

خاك انداز — Mon, 14 Jul 2008 11:25:00 GMT

1. دختري در دربار آشپزي مي کند، مادرش را در کودکي توسط عوامل مزدور و دژخيم از دست داده و طبق وصيت مادر به دربار آمده تا انتقام بگيرد. آشپز ماهري مي شود و ماجراهايي برايش اتفاق مي افتد. پاپوش برايش مي دوزند، تبعيد مي شود، زنداني مي شود، در گوني اش مي کنند، پزشکي ياد مي گيرد و در پي اين اتفاقات، کينه را از دل بيرون مي کند و ديگر به فکر انتقام نيست. پس از هزار و پانصد قسمت سر از غار در مي آورد و سزارين را کشف مي کند و خيلي اتفاقي دوباره به دربار برمي گردد و جواهري در قصر مي شود و در برابر چشمان اشکبار آقايان ايراني سريال تمام مي شود...

2. پسري همراه با پدر و دوستش در کارگاه کشتي سازي کار مي کند. يک بار براي تعمير کشتي دزدان دريايي فراخوانده مي شوند ولي حاضر به اين کار نشده و فرار مي کنند. در اين تعقيب و گريزها پدر کشته مي شود و کينه اي در دل پسر ريشه مي دواند. پسر بزرگ مي شود و به فکر انتقام است. سختي بسيار مي کشد، کتک مي خورد، کارگر مي شود، زنداني مي شود، تا مرز مرگ مي رود ولي از خودش لياقت نشان مي دهد و وارد يک شرکت بازرگاني مي شود! پس از آشنا شدن با رييس اين شرکت کينه را از دل بيرون مي کند و ديگر به فکر انتقام نيست. پس از هزار و پانصد قسمت برخلاف انتظار همگي بانوان ايراني با دختري که مورد علاقه اش نيست ازدواج مي کند و احتمالا به زودي امپراطور دريا خواهد شد...

3. پسري مترجم است. با پدرش تصميم به تجارت مي گيرند. پدرش در کش و قوس يک ماجرايي اعدام مي شود. کينه در دل پسر ريشه مي دواند. پسر سختي هاي فراوان مي کشد، کتک مي خورد، برده مي شود، زنداني اش مي کنند، ولي فرار مي کند و به خاطر لياقتش تاجر مي شود! پس از صحبت کردن با پيري به اين نتيجه مي رسد که کينه را از دل بيرون کند و به فکر انتقام نباشد. اين پسر احتمالا پس از هزار و پانصد قسمت به يکي از قدرتمندترين تجار پوسان تبديل خواهد شد...

طي دو سال اخير براي ما ايرانيان، معلوم شد که سريال سازان کره اي بسيار خلاق هستند. اين همه ايده به همراه اين همه پرداخت جديد و صحنه پردازي بديع و زيبا واقعا تحسين برانگيز است. نکته قابل توجه ديگر، نگاه ويژه صدا و سيماي جمهوري اسلامي ايران به اين گونه سريال هاي ارزشي است. واقعا ارزشي تر از اين موضوع ها در کجاي دنيا به چشم مي خورد؟ هر کدام از سريال هاي مذکور ارزش هاي خاص خودشان را بدون تقليد و تکرار براي مخاطب نهادينه مي کنند.

توصيه ما اين است که اگر موفق به برداشت درستي از ارزشهاي سريال جواهري در قصر نشديد، و حوصله ديدن هزار و پانصد قسمت سريال امپراطور دريا را نداريد، لطفا سريال جذاب و جديد تاجر پوسان را از دست ندهيد. چون اگر در نظرسنجي هاي صداو سيما آمار تاثيرپذيري از اين سريال ارزشي پايين باشد، مجبور مي شوند بقيه سريال هاي ارزشي کره اي (با همين موضوعات جذاب و البته ناب و جديد) را خريداري کرده و برايمان به نمايش درآورند.

پ.ن: قابل توجه آقاياني که هنوز از تمام شدن سريال جواهري در قصر گرفته و ناراحت هستند و موفق به تهيه سي دي هاي زبان اصلي اين سريال هم نشده اند: هم اکنون کارتون يانگوم از صداوسيما در حال پخش است که ديدن آن را براي تسلاي دل داغديده تان توصيه مي کنيم.

كار

خاك انداز — Thu, 26 Jun 2008 11:12:00 GMT

گفت: «کار پيدا کردم. مي خواهم بروم سرکار»

گفتم: «بگذار بچه کمي بزرگتر شود، بعد»!

گفت: «نمي توانم. پس من چه؟ آن قدر در خانه بمانم تا بپوسم»؟

گفتم:« آخر الان بچه مان خيلي کوچک ...»

گفت:«داري بهانه مي آوري. نمي تواني پيشرفت اجتماعي مرا ببيني. چه شده؟ تو که هميشه ادعا داري مدافع حقوق زنان هستي»؟

***

مدتي است رفته سرکار.صبح تا ظهر در پارکينگ يکي از فروشگاه هاي زنجيره اي، قبض پارکينگ به ماشين ها مي دهد!

و هر چه درمي آورد خرج هزينه هاي مهدکودک مي شود.

ميلاد مبارك

خاك انداز — Mon, 23 Jun 2008 21:37:00 GMT

ميلاد صديقه كبري، فاطمه الزهرا (س)

و روز مادر مبارك.

آبيدر(نام كوهي است)

خاك انداز — Sat, 31 May 2008 22:25:00 GMT

تقديم به همه مادران

سخت است، تحمل لحظاتي که تکليفت را با آنها نمي داني. نمي داني دلت مي خواهد زود بيايند و بروند تا از سنگيني شان راحت شوي يا اين که بمانند و کش بيايند و هيچ وقت نروند.

اي آبيدر! اين جا روبرويت نشسته ام. نگاهت مي کنم و اين لحظات سخت را در کنار تو، با تو قسمت مي کنم.

صدا مي آيد. مي شنوم. صداي نسيم است؟ نه، صداي آخرين نفس هاست. فکر مي کنم مادر سخاوتمندانه آخرين نفس ها را بدست نسيم سپرده تا برايم بياورند. اين صدا را به خاطر مي سپارم. تو نيز...

<**متن كامل را از اين جا بخوانيد...**>

کوچک بودم. اما نه آن قدر که ندانم برداشتن نان نخودچي هاي روي رف، بدون اجازه مادر کار بدي است. رنگ و بوي شيريني همه چيز را از يادم مي برد. با برادر کوچکم متکا زير پا مي گذاشتيم و مي رفتيم بالا. نان نخودچي را برمي داشتيم و جاي خاليش را ماهرانه ترميم مي کرديم. لذت خاصي داشت. نمي دانم چرا هيچ وقت به مادر نمي گفتيم خودش برايمان بياورد. شايد به خاطر هيجاني که داشت. مادر هميشه مي فهميد و هيچ نمي گفت. اي کاش به خاطر اين کار ما ناراحت نشده باشد. اي کاش آن وقت که مي خواست ظرف شيريني را جلوي مهمان تعارف کند و ديد فقط دو شيريني سالم و سه تا خرد شده در ظرف باقي مانده، به خاطر اين که چيز ديگري براي پذيرايي نداشتيم، جلوي آن مهمان خجالت نکشيده باشد. اي کاش بعدش ما را مي زد. يا حداقل سرمان داد مي کشيد يا با يک اخم کوچک ما را از خود دور مي کرد. اي کاش قهر مي کرد تا برويم منتش را بکشيم و ببوسيمش، اي کاش...

***

آبيدر! ده ها بار از کنارت گذشته ام و نگاهت کرده ام. امروز چرا فرق داري؟ احساس مي کنم زيباتر شده اي. نمي دانم چرا...

***

سال ها گذشته. اما يادم مي آيد آن روزهايي که به خاطر کار در عکاسي مرتب مسموم مي شدم. از چشمان مادر غصه فوران مي کرد. شب هايي که تب داشتم، هر بار چشم باز مي کردم بالاي سرم بود. اي کاش آن شب ها راحت مي خوابيد. اي کاش به خاطر من آن همه غصه نمي خورد.

***

آبيدر! آن آبشار زيبا را کجا پنهان کرده بودي؟ چرا با به حال نديده بودمش؟

***

مي دويدم. اين که چند دقيقه يا حتي چند ساعت شد، نمي دانم. اما مي دانم که مي دويدم. چند روزي بود که مادر در بيمارستان بستري بود و من منتظر بودم به زودي سلامتيش را بازيابد.

وقتي بغض زن عمو را در هنگامي که مي گفت: «چرا نمي روي بيشتر مادرت را ببيني؟» ديدم، تنها عکس العملم دويدن بود. مسافتي طولاني را تا بيمارستان دويدم. اين دويدن برايم آشنا بود. چهارساله که بودم، مادر درد مي کشيد. به خاطر به دنيا آوردن پروانه کوچکش درد مي کشيد. من مي دويدم تا کمک بياورم. کمکي که مادر را از درد نجات دهد.

اما الان چه؟ براي چه مي دويدم؟ مانند کساني که ساعت حرکت قطارشان نزديک است و بايد بروند تا جا نمانند، مي دويدم. قطار زندگيم داشت مي رفت و من جا مانده بودم..

***

آبيدر! اي کاش آن لحظاتي که مادر با رنج از من پرسيد: «من که عمل کردم، پس چرا خوب نمي شوم، چرا هنوز درد دارم» را فراموش کنم. تو نمي داني چقدر سخت بود. خيلي سخت. اگر تو بودي چه مي کردي؟ من فقط دست هايش را فشردم و چشم از چشمان رنجورش دزديدم تا مبادا مثل هميشه از پس چشمهايم درونم را بخواند.

***

آبيدر! لحظات سختي است. تمام اين سال ها فيلم شده اند و از جلوي چشمانم عبور مي کنند. اي کاش مادر را در کودکي اذيت نمي کردم. اي کاش هيچ وقت با ترشرويي جوابش را نمي دادم. اي کاش هيچ وقت از دستوراتش تمرد نمي کردم. اي کاش در کارها بيشتر کمکش مي کردم. اي کاش شعرهايي را که در وصفش گفتم برايش مي خواندم. اي کاش هر روز ده مرتبه، نه، صد مرتبه مي گفتم که دوستش دارم. اي کاش...

شک داشتم. نمي دانستم اين دقايق را که هر کدام ردپاي عميقي روي روحم مي گذارند، کجا بگذرانم. اگر در کنار بستر و بالاي سرش بودم بهتر نبود؟ بهتر نبود آخرين عرق سرد پيشانيش را من پاک کنم؟ بهتر نبود صداي واپسين نفس هايش را بشنوم؟ بهتر نبود آخرين قطره هاي آب را من در دهانش بچکانم؟ بهتر نبود بمانم تا چهره اش را براي هميشه در ذهنم حک کنم؟

نه! من روبروي تو نشسته ام. نسيم، آخرين نفس هايش را برايم آورده. صورتم را نوازش مي کند. مي بويمش و تو را نگاه مي کنم. چين و شکنت، چين و چروک دستها و صورتش، آبشار زيبايت، آبشار خرمايي موهايش، بلنديت، بلندي قدش و عظمتت عظمت روحش است. مادر را روي تو حک کردم. مي دانم تا دقايقي ديگر مادر، در خانه و خوابيده در بستر نيست. بلکه بر فراز توست و از شباهتش با تو در شگفت. گويي خود را در آيينه بزرگ قدي نگاه مي کند.

اي آبيدر! تا وقتي که من هستم بمان. نه! تا هميشه بمان. بمان تا مردماني که در کنارت مي ايستند و عکس مي گيرند، وجود مادر من، زيباترين موجود زمين و بزرگترين فرشته آسمان را در عکس هايشان داشته باشند.

پ.ن: آبيدر نام کوهي است در سنندج.

پرانتز ...بسته

خاك انداز — Fri, 23 May 2008 20:36:00 GMT

بچه كه بودم فكر مي كردم پدرم قوي ترين مرد دنياست، مادرم مهربان ترين و پدربزرگ...

پدربزرگ را نمي توانستم هيچ گاه در قالب كلمات بگنجانم. حس غريبي بود. وقتي نگاهم به چشمانش مي افتاد حس احترام آميخته به ترس به من دست مي داد. از ديد كودكانه ي من، تا دنيا بود پدربزرگ هم بود و تا پدربزرگ بود ما هم بوديم.

با مرگ پدربزرگ تمام نظرياتم زير سوال رفت. اتفاق مجهولي بود. با دانسته هايم جور در نمي آمد. پدر را به باد سوال گرفتم و او در جواب يك مثال كوتاه زد: زندگي مانند نوشته اي داخل پرانتز است. با تولد باز مي شود و با مرگ بسته. آن چه مهم است چيزي است كه داخل پرانتز مي نويسي. حواست باشد نمي داني به اندازه ي چند جمله وقت داري. شايد ناغافل پرانتز را ببندند...

چسب دوقلو

خاك انداز — Fri, 16 May 2008 17:09:00 GMT

تو

مثل بچه هاي باهوش

همه چيز را خراب مي كني، مي شكني.

_ دلم را، دوستيمان را مي گويم _

من

مثل بچه هاي خنگ

فكر مي كنم همه چيز را مي شود با چسب دوقلو...

چشم هايش

خاك انداز — Mon, 05 May 2008 22:33:00 GMT

سر را بالا آورد و به تابلو نگاه کرد. از وقتي که چشمانش آب مرواريد آورده بود، خيلي خوب نمي ديد. به سختي خواند:

دکتر فرامرز ارجمند متخصص بيماريهاي چشم

نگاهي به پله ها کرد و به راه افتاد. در نيمه باز مطب را هل داد و داخل شد. دستان لرزانش دفترچه بيمه را از جيب کت بيرون آوردند.

_ پدر جان اين جا طرف قرارداد با بيمه نيست. ويزيت هم ده هزار تومان...

دفترچه را از روي ميز برداشت.

به طرف در برگشت و رفت.

رفت تا چشم بر اين دنيا ببندد...بر اين دنيا و همه چيز آن.

صاحبخانه

خاك انداز — Fri, 25 Apr 2008 16:25:00 GMT

اين بالا، نزديک سقف ايستاده ام. نمي دانم چطور ولي از پشت ديوار صاحبخانه ام را مي بينم که از پله هاي رنگ و رو رفته خانه مي آيد بالا. سر ماه است و مهلت سه ماهه ام براي تخليه خانه تمام شده. بايد خانه را خالي کنم. خوشحالم. بايد به او بگويم که بعد از اين همه سال صاحب خانه شده ام. صاحب يک خانه نقلي، براي هميشه.

پ.ن: از دوستاني كه قبلا صاحبخانه شدنمان را تبريك گفتند يا الان قصد اين كار را دارند تقاضا مي شود يك بار ديگر داستانك را مطالعه كنند. اگر متوجه منظور اصلي داستان نشدند قول مي دهم ميني مال نويسي را براي هميشه بگذارم كنار